Puberperikelen
Ja, ik weet het zeker, ik heb nu echt twee pubers in huis! Er wordt regelmatig erg boos naar me gekeken als ik een bepaalde opmerking plaats of iets vraag waar ze geen zin in hebben om op te antwoorden. Of wie kent het niet het woord of uitspraak “Jaaaaa!!” of “Dat weet ik nu wel, dat heb je al gezegd!” Of als ik A zeg wordt er automatisch B gezegd. Als ik zo vriendelijk mogelijk vraag of iemand iets voor mij wilt doen, dan wordt er bijna altijd automatisch “misschien” geantwoord. Als moeder weet ik dan nog niet of er iets gaat gebeuren. Soms hebben ze van die dagen dat ze of alleen boos zijn of aan het mokken zijn. Waarschijnlijk hebben ze dan meer last van hun hormonen. Ook hebben we discussies die ik ook altijd met mijn ouders had over of je naar een feestje mocht en hoe laat je dan naar huis moest komen. Dat is hier in ons huis helaas ook af en toe een punt van discussie. En vooral de opmerking “maar iedereen mag ook zo laat naar huis”, is zo herkenbaar…….
Hoe vaak zal ik niet gevraagd hebben aan één van mijn dochters of ze hun kamer willen opruimen of überhaupt hun spullen willen opruimen, want vaak loopt er een heel spoor van eigendommen door het huis heen waar iemand heeft gelopen of is geweest. Maar als ik het toch niet kan laten en hun kamer toch ga opruimen, zover dat mogelijk is, word dat ook niet altijd in dank afgenomen. Ook staat de hele badkamer vol met flesjes, potjes, make-up, overal liggen borstels, elastiekjes en helaas ook haren. Wat ben ik blij dat ze sinds kort een eigen badkamer hebben, kunnen ze daar lekker al hun eigen spulletjes uitstallen en hun gang gaan. Als er iets in de keuken klaar wordt gemaakt, lijkt het soms wel of er een bom is ontploft. Vaak proberen ze dit wel allemaal op te ruimen, maar er blijven toch regelmatig wat restjes staan die eigenlijk ook opgeruimd moeten worden. Soms kan ik zelfs onze eettafel niet meer terug vinden, omdat deze lijkt veranderd te zijn in een bibliotheek. Overal zie ik schoolboeken, alleen deze staan niet zoals in een bibliotheek in de kast. Nee, deze liggen verspreid over onze eettafel. Regelmatig ben ik ook de telefoonopladers kwijt of zijn deze net in gebruik als ik ook mijn mobiele telefoon moet gaan opladen. Ach, al deze dingen zullen voor jullie ook heel herkenbaar zijn.
Maar wat ik toch wel het meest lastige vind is de manier waarop ze soms tegen je praten of het niet met je eens zijn. Dat gaat af en toe met veel geweld (zo noem ik maar even hun boze manier van praten). Daar heb ik als gevoelig persoon soms best last van. Zeker als ik zo’n week met veel geweld achter de rug heb, dan ben ik erg moe en kost dit mij veel energie. Dat we dan ook nog last hebben van onze hormonen zal zeker niet mee helpen!
Ik merk dat ik nu ook echt op zoek ben naar wat past nu bij mijn leven dat ik dit me minder ga aantrekken? Ik heb me al een beetje aangeleerd om op zulke momenten maar tot 10 te gaan tellen, proberen het niet te persoonlijk op te vatten, me niet afgewezen te voelen en zeker niet een discussie aan te gaan. Want een discussie aangaan heeft op dat moment helemaal geen zin. Vaak kun je geen goed gesprek aangaan. Soms probeer ik te zeggen wat ik opmerk of zie, zoals bijvoorbeeld: “Ik zie dat je boos bent!” En probeer op een ander moment een gesprek aan te gaan. Maar dat is niet altijd eenvoudig. Iemand vertelde me laatst dat ze dat ook herkende en als het haar toch overkwam dat het haar te veel raakte, ze dan merkte dat ze haar “harnas” nog niet aanhad. Ik vond dat zo mooi gezegd en ik begreep helemaal wat ze bedoelde En ben dit ook gaan toepassen, als één van mijn dochters met te veel geweld tegen me gaat praten, denk ik bij mezelf ik moet snel dat “harnas” aantrekken! Ik moet zeggen dat dit soms echt helpt. Maar natuurlijk kun je niet op deze manier alle conflicten uit de weg gaan, soms zijn ze ook echt nodig! Maar leuk is het natuurlijk niet.
Het lijkt nu net of het vreselijk is om pubers in huis te hebben, maar dat is echt niet zo. Er zijn ook hele leuke en gezellige momenten in huis. Met mijn dochters heb ik nu ook hele andere gesprekken dan vroeger, je praat nu veel meer op een volwassen manier tegen elkaar. De gesprekken kunnen overal over gaan. Over school, over hun vrienden en/of vriendinnen, hun sport, hobby’s, shoppen, vakanties. Maar ook over problemen die ze op dat moment ondervinden of over de keuzes die ze moeten maken en dan vinden ze het toch fijn als jij een luisterend oor kan bieden of jouw advies te horen. Alhoewel ze tegenwoordig ook niet altijd zitten te wachten op jouw advies of mening, maar als het om toch hele belangrijke dingen gaat, vinden ze het toch fijn om jouw mening te horen. Wat ik ook nu heel erg leuk vind aan puberdochters is dat je nu ook hele leuke dingen samen met elkaar kunt doen, samen sporten, in de stad koffie drinken of lunchen, shoppen, naar de film gaan, musea bezoeken, creatief bezig zijn, de hond uitlaten, samen dagjes weg, steden bezoeken……. Je merkt dat je bij veel dingen op hetzelfde niveau zit, je deelt dezelfde interesses, waardoor je ook leuke gesprekken krijgt.
Om beter te kunnen begrijpen waarom ik in bepaalde fases toch meer conflicten met mijn meiden heb dan anders, ben ik er toch meer over gaan lezen. Want de sfeer in huis wordt er niet altijd beter op als er continu conflicten zijn. Wat ik toch ook wel een beetje weet, is dat kinderen tijdens hun puberteit aan het leren zijn wie ze zelf zijn, op zoek gaan naar hun eigen identiteit en hierdoor ook meer hun eigen mening krijgen, hun eigen keuzes willen maken, dingen op hun manier willen doen en proberen vaker hun eigen standpunt duidelijk te maken, vooral als ze het niet eens zijn met ons als ouder. Maar blijkbaar vinden ze het ook weer moeilijk om hun emoties te beheersen, vandaar dat ze vooral tijdens een ruzie niet altijd erg aardig overkomen. Hun hersenen en hun lichaam ontwikkelen zich zo snel. Ook mijn dochters gaan door deze fase. Want zo zie ik het maar een beetje, het is een fase. Want wat moet het voor hun ook soms niet erg ingewikkeld en emotioneel zijn die puberteit. Al die hormonen waar ze dan ook nog eens last van hebben! Dat is natuurlijk ook niet leuk!
We moeten weer een soort balans gaan vinden hoe we nu met elkaar om moeten gaan, nu ze langzaam volwassen aan het worden zijn. De verhoudingen zijn aan het veranderen, toen ze nog een kind waren, had ik het op een bepaalde manier toch voor het zeggen en luisterden ze ook beter naar mij. Maar nu beginnen ze zichzelf te leren kennen. Ze hebben net zoals ik regelmatig ruimte nodig om even iets voor zichzelf te doen of zichzelf te ontwikkelen. Deze ruimte hebben ze nodig om zich te ontwikkelen en te kunnen groeien naar hun volwassenheid. En de één heeft meer ruimte nodig dan de anderen. Mijn ene dochter heeft meer behoefte om mijn mening te horen en mijn andere dochter lijkt alles zelf uit te willen zoeken. Als ik nu weleens bots met mijn dochter(s), probeer ik er aan te denken dat zij dat doen omdat ze misschien meer ruimte willen hebben om hun eigen keuze te maken of dingen te doen op hun manier of last van stemmingswisselingen hebben. Ik moet ze steeds meer gaan vertrouwen en ze steeds meer gaan loslaten, hoe moeilijk dit soms ook is! Mijn dochters zijn allebei op hun eigen manier zoekende naar hun eigen ik….
Ook merk ik dat ze steeds meer privacy willen hebben. Hun kamer is echt hun domein. Hier kunnen ze laten zien wie ze zijn!! Ze willen hun eigen kamer helemaal zelf inrichten en opruimen wanneer zij willen 🙂 Alhoewel ik als moeder het toch niet altijd kan laten om toch te gaan opruimen. Op hun kamer kunnen ze naar hun favoriete muziek luisteren en zich ontspannen.
Hun vrienden en vriendinnen zijn ook steeds belangrijker, ze begrijpen elkaar omdat ze door dezelfde fase gaan en kunnen ze meer zichzelf zijn. Ze gaan bij hun vrienden en vriendinnen ook meer op zoek naar hun eigen identiteit. Bij wie wil ik horen! Dat zie ik ook bij mijn dochters, vaak zien ze er een beetje hetzelfde uit, maar proberen toch ook hun eigen stijl te creëren. Maar ze hebben vaak wel dezelfde interesses. Ook merk ik dat ze meer aan hun vrienden en vriendinnen vertellen dan dat ze aan mij vertellen. Tja ook in dit geval moet ik ze meer loslaten. Wat natuurlijk niet altijd makkelijk is voor een nogal nieuwsgierige en controlerende persoon als ik. En als ze momenten hebben dat ze weinig vertellen, moet ik ook accepteren dat er niet altijd iets vervelends aan de hand is. Ik hoop gewoon dat als er echt iets is, dat ze dan wel bij mij komen.
Helaas weet ik ook uit eigen ervaring dat je je ook niet schuldig moet voelen als er wel wat mis is en je dit niet hebt kunnen voorkomen door er voor tijdig over te praten. Gelukkig heb ik wel vertrouwd op mijn moeder intuïtie en heb hierdoor toch net op tijd aan de bel kunnen trekken. Omdat ik toch mijn eigen dochter goed genoeg kende dat er wel iets mis was. Ik probeer niet te lang stil te staan wat ik gemist heb dat het zover is gekomen of wat ik had kunnen doen om dit te voorkomen. Nee, ik ben nu meer bezig met hoe ik haar er weer boven op kan helpen en haar alle steun geef die ze nodig heeft..
In ieder geval begrijp ik nu mijn eigen ouders veel beter, de zorgen die ze maakten en de grenzen die ze stelden, toen ik in de puberteit zat. Maar ook mij een beetje probeerde te beschermen dat ik niet het verkeerde pad op ging. Want ondanks dat het goed is dat mijn meiden hun eigen grenzen leren kennen, hun eigen fouten moeten maken, is het toch ook belangrijk dat ze toch wat handvatten en grenzen van mij en mijn man aangereikt krijgen. Hoe mooi is het dat wij als ouders hun hierin kunnen begeleiden naar hun volwassenheid.. Niemand heeft ons geleerd hoe wij onze kinderen moeten opvoeden tijdens de puberteit, ook ik leer nu elke dag iets bij, net zoals mijn dochters!!
Misschien herken je wel dingen in mijn verhaal als je pubers hebt of vind je het soms ook lastig om met ze te communiceren? Denk er dan ook maar aan dat dit ook in veel gevallen een fase is, maar dat dit vaak ook weer voorbij gaat..
Groetjes, Elles X
PS Ik vind het erg leuk om reacties te krijgen, mocht je willen reageren op dit bericht, ga dan naar “meest recente berichten” op mijn web blog en klik op het bericht waar je op wilt reageren, hieronder kun je dan een reactie kwijt!
Helaas ben ik er nog niet zo heel handig in om zelf te bedenken welk lettertype, krulletjes en/of welke banner ik ga gebruiken voor een bepaalde tekst of quote. Maar gelukkig kun je al veel ideeën vinden op 
schrijven, valt het me op dat ik altijd een tekst uit kies waar ik vrolijk van word, die me opbeurt of waar ik kracht uit haal. Want op dit moment kan ik deze quotes erg goed gebruiken omdat ik het idee heb dat het leven me wel erg aan het uitdagen is op dit moment… Door het vele oefenen van het schrijven van sierletters, lees ik ook meerdere keren dezelfde tekst(en) en vaak helpt het om je dan ook zo te voelen of datgene te doen wat omschreven staat. En werkt het bij mij bijna als een soort “mantra”!
Wat een leuke winkel is dit, leuke, frisse, hippe, casual, betaalbare en tweedehands dameskleding kun je hier kopen. Maar ook voor leuke kadootjes, accessoires, sjaals etc… kun je hier terecht. En niet te vergeten hebben ze ook hun eigen prachtige sieradenlijn van BIEN jewelry en andere merken. Niet alleen om hun kleding, sieraden en accessoires is het een van mijn favoriete winkel in Heemstede, maar vooral ook om de mensen die hier werken. Erg vriendelijk en nemen de tijd voor je…. Dus mocht je in de buurt zijn dan moet je zeker even langs gaan bij BIENstore.
Ik ben gek op mode en vind het daarom belangrijk om er altijd wel verzorgd en goed gekleed uit te zien. Iedereen kent het wel dat je van die ochtenden hebt dat je niet uit je bed kunt komen en schrikt bij de eerste aanblik in de spiegel. Maar als ik dan onder de douche ben geweest, wat leuks uit mijn kast heb getrokken en weer een beetje mijn best heb gedaan om er weer wat verzorgd uit te zien, dan voel ik me ook meteen wat beter. Ik laat me ook best een beetje door alle mode trends van dit moment beïnvloeden. Maar ik ben zeker geen mode popje! Ik let er altijd wel op of een bepaald kledingstuk mij echt wel staat en bij mijn persoonlijkheid past! Ik ben een nogal sportief type en draag het liefst casual kleding. 
Om weer een beetje inspiratie op te doen en te kijken wat de nieuwste trends van het voorjaar zijn, ben ik samen met een vriendin afgelopen weekend naar een “Fashion event” bij een hippe kledingzaak bij mij in de buurt geweest. Ik ben helemaal weg van Zweedse merkkleding en die hingen hier volop in deze winkel. 
Zelf ben ik ook overstag gegaan en heb ik een badpak met jungle print gekocht. Ja, je leest het goed een badpak!! Ook bij mij verandert mijn lichaam en niet altijd op de gunstigste plekken. Niet dat ik me echt schaam voor mijn huidige figuur. Maar soms vind ik een badpak gewoon wat gekleder staan. En als ik me op sommige dagen wat minder happy met mijn lichaam voel, waarom zou ik dan geen badpak aan doen als ik me daar gemakkelijker bij voel! Gelukkig zie je dit jaar ook steeds meer hippe, leuke en mooie badpakken in de winkels verschijnen….. 
Ook zag ik de kleur roze in de winkel hangen. Ik ben vooral weg van de kleur oudroze, deze kleur kun je zo mooi combineren met grijs. Over grijs gesproken wat helemaal “hot” is, is het geruite kledingstuk. Veel grijze ruiten broeken met of zonder gekleurde bies in allerlei verschillende soorten broeken. Van de wijde grijze geruite broek met strik lint tot de meer pantalon achtige broeken waren te zien tijdens deze “fashion event”. Ik voel me meer prettiger bij een skinny-fit model broek, maar misschien komt dat ook omdat ik wat klein van stuk ben en zijn die wijde broeken meestal te lang voor mij. Maar ook de geruite blazer zag ik hangen, vooral met een 
gekleurde bies aan de zijkant van de mouwen vind ik erg mooi. Combineer dit met een skinny, mom fit, boy- of girlfriend spijkerbroek en je casual chic look is compleet! Houd je meer van een romantische stijl, dan zit je dit jaar ook helemaal goed, want de bloemenprint vind je volop terug op jurken, blouses, blazers, shirts, jasjes en broeken. 
Dit voorjaar zie je ook veel wat drukkere prints. Strepen op vooral shirts en truien zie je dit jaar ook weer veel terug. Dit doet me altijd veel denken aan de marine look. De polkadot print op blouses doet me vooral denken aan het liedje “holiday” van Madonna. Tijdens haar “Blond ambition” tour droeg ze een zwarte spaanse blouse met polkadots. Aangezien ik nog steeds vrolijk word van dit liedje, word ik ook vrolijk bij het dragen van een blouse met stippen. Maar wat me vooral opvalt in de winkels zijn allerlei kledingstukken met leopard prints. Niet alleen in de originele kleuren, maar ook in een grijze-, blauwe, rode, gele, groene, zwart/witte tint. 
Voorheen vond ik deze print op een kledingstuk af en toe een beetje ordinair overkomen, maar dit jaar is deze print op veel kledingstukken subtiel aangebracht! En zelfs ik heb sinds kort een blouse met een leopard print in de kast hangen. Terwijl ik meer van basic kledingstukken houd. 
Ik ben helemaal weg van de sportieve kledingstijl, die je nu overal in de winkels ziet. Broeken in allerlei verschillend kleuren, shirts, blouses, blazers, jassen, truien voorzien van een gekleurde bies. Allemaal afgeleid van de originele trainingspakken die ook voorzien zijn van een gekleurde bies. Het leuke van deze kledingstijl is dat je het heel sportief kan dragen, bijvoorbeeld een “sporty” broek met een sweater of casual chic, bijvoorbeeld een spijkerbroek met een gekleurde bies met een sportief shirt en een blazer. Maar je kunt deze kledingstijl ook heel erg netjes dragen, bijvoorbeeld een nette zwarte “sporty” broek gecombineerd met een mooie blouse en een rode blazer. En wat ook niet onbelangrijk is, het zit ook allemaal erg comfortabel, vooral de broeken die op een trainingsbroek lijken. 
Want hoe klein ik ook was en hoe onschuldig ik eruit zag met mijn grote bruine ogen! Zo onschuldig was mijn leventje niet geweest. Ik ben een premature baby. Veel te vroeg kwam ik op de wereld en heb een lange tijd in de couveuse gelegen. Ik ben nogal nieuwsgierig van aard, dus misschien was dit de reden wel. Ik wilde graag weten hoe de buitenwereld eruit zag.. Achteraf had ik dit misschien beter niet willen weten. Want toen mijn biologische moeder zwanger bleek te zijn, wilde mijn biologische vader niks met dit ongeboren kindje te maken hebben en heeft redelijk snel mijn biologische moeder verlaten. Helaas heeft mijn biologische moeder veel in haar jeugd meegemaakt, waardoor ze eigenlijk nooit goed voor mij heeft kunnen zorgen en zo haar eigen problemen had. Door een bepaalde situatie kwam ik na een aantal maanden terecht bij een gezin die voor een middag op mij ging passen. Zij hadden al meteen door dat er iets aan de hand met mij was, ik was ondervoed, huilde de hele tijd, had een ontwikkelingsachterstand (wat natuurlijk ook veel voorkomt bij prematuurtjes), maar had ook onverklaarbare blauwe plekken op mijn lijfje. Aan het einde van die middag zou mijn biologische moeder mij weer komen ophalen, maar ze is nooit gekomen. Wat heb ik toen toch ontzettend geboft dat dit gezin mij toen liefdevol heeft verzorgd en mij in hun gezin heeft opgevangen. Na een aantal maanden hoorde ik helemaal bij het gezin en was ik het zusje geworden van hun kinderen. Maar helaas was mijn situatie te complex om hier te kunnen blijven. En moest dit gezin mij afstaan aan het kindertehuis. Ze hebben toen met pijn in hun hart een meisje van bijna 2 moeten afstaan aan het kindertehuis. 
Gek eigenlijk, vroeger dacht ik dat dit soort dingen alleen in het buitenland voorkwamen, maar dit heeft allemaal in Nederland plaats gevonden. Aangezien ik toen nogal klein was en ik bij verschillende mensen ben opgegroeid, weet ik niet hoe alles precies is gegaan, maar heb ik eigenlijk nooit de behoefte gehad om dit helemaal uit te gaan zoeken. Uiteindelijk ben ik goed terecht gekomen. Helaas heeft dit er niet voor kunnen zorgen dat ik in mijn volwassen leven geen last van mijn verleden heb gekregen en ben ik door een hele vervelende verwerkingsproces gegaan en heb ik er een angststoornis van over gehouden. Tijdens mijn jeugd heb ik geen professionele hulp gehad, waardoor ik continu op zoek ben naar mijn identiteit. Maar het heeft me steeds meer doen beseffen, zeker nu ik ook zelf kinderen heb, hoe ontzettend moedig mijn ouders en het gezin, waar ik tijdelijk heb gewoond, zijn geweest om zo’n kwetsbaar meisje nog een fijne toekomst te willen geven en met liefde hebben opgenomen in hun leven. Ik had alleen mijn ouders zo gegund dat het hun gelukt was om mij te kunnen adopteren en ik ze mijn (adoptie)ouders kon noemen in plaats van pleegouders. Maar helaas heeft mijn biologische moeder nooit voor afstand getekend en heeft ze toch wat rechten gehouden.. 
Ik weet nog goed dat één van mijn dochters op de lagere school een verhaal heeft geschreven over adoptie. Waarbij ze ook een tekening had gemaakt van een treurig meisje die in haar kamer zit waar geeneens een bed in staat maar een matras op de grond lag en ze weinig spullen had en daarnaast had ze hetzelfde meisje lachend getekend in haar mooie nieuwe kamer bij haar nieuwe familie met een bed, een bureau en allemaal mooie spulletjes. En zo zie ik het vaak ook door de ogen van mijn dochter, ik ben zo blij en dankbaar dat ik ergens anders uiteindelijk ben opgegroeid en niet bij mijn biologische moeder, want ik moet er niet aan denken hoe mijn leven er dan uit had gezien!! Natuurlijk heb ik hechtingsproblemen gehad en heb ik heel erg mijn best gedaan om alles zo goed mogelijk te doen en aan de verwachtingen van mijn ouders te voldoen. (Wat waarschijnlijk een groot aantal van jullie ook heeft gedaan). De enige angst wat ik meer heb gehad, is dat ik tot mijn 18e bang ben geweest dat als ik niet mijn best genoeg deed dat mijn ouders mij weer weg zouden doen. Want dit was al eerder gebeurd in mijn leven! 
Ik houd zelf veel van autobiografische verhalen of verhalen die over relaties gaan of dit nu met een partner, vriend(in) of een kind is dat maakt me niet zoveel uit. Maar het moet wel een beetje spannend zijn of een beetje complex. Maar vind het soms ook heerlijk om een heel romantisch verhaal te lezen. Vroeger was ik samen met een vriendin verslaafd aan de bouquet reeks! Wie kent ze niet… Maar ook boeken die gaan over adoptie of weeskinderen en vooral dan hoe ze zich ontwikkelen en hoe ze daar als volwassen mens mee omgaan. Dit komt waarschijnlijk ook omdat ik zelf ben opgevoed door pleegouders, alhoewel ik ze gewoon altijd mijn ouders heb genoemd. (Helaas zijn ze inmiddels allebei overleden). Want wat heb ik veel aan hun te danken en had mijn leven er heel anders uitgezien als ik was opgegroeid bij mijn biologische moeder om onder andere die reden heb ik ook geen behoefte om contact met mijn biologische moeder op te nemen. Mijn biologische vader was al uit beeld toen mijn biologische moeder zwanger van mij was, inmiddels is hij ook al overleden. 
Op dit moment ben ik een boek aan het lezen dat zo bij mijn leven die ik nu leef past. Dit realiseerde ik me eigenlijk pas toen ik het aan het lezen was en voor mij een bevestiging dat ik de juiste beslissing gemaakt heb om een web blog te beginnen. Het boek heet “Big Magic” (de kunst van creatief leven) en is geschreven door een van mijn favoriete auteurs, Elizabeth Gilbert. Misschien kennen jullie haar wel van de bestseller “Eten, bidden, beminnen”. Wat ik overigens ook een geweldig boek vind. Het boek “Big Magic” gaat vooral over het ontdekken van onze verborgen talenten. Opkomen voor je creativiteit. Wees creatief met de dingen die jij leuk vindt om te doen, zonder dat je er heel goed of origineel in bent. Doe het voor jezelf en niet voor anderen!!
Dit bracht me op een idee. We moeten meer groen in ons huis gaan creëren. De kleur groen kan ook een rustgevend gevoel geven en voor meer warmte zorgen in mijn interieur. En het zorgt voor meer frisse lucht! Tevens doet het me denken aan de natuur en ik vind het heerlijk om door de natuur te wandelen. Van de natuur word ik rustig en hier lukt het me ook om mijn hoofd een beetje leeg te maken. Want dat blijft moeilijk het lijkt wel of er altijd gedachten in mijn hoofd aanwezig zijn, zelfs als ik slaap!!
Gek eigenlijk dat ik juist dit soort dingen mis nu ik volwassen ben. Want wat zou ik er een paar maanden geleden veel voor over hebben gehad om een heerlijke wandeling te maken in de frisse lucht! Want met alle hectiek om me heen, neem ik hier geen tijd voor. Er zijn zoveel andere dingen die ook op mijn “to do list” staan….
Vier jaar geleden is Aiko in ons leven gekomen een mooie Shiba inu! Als ik er nu op terug kijk was dit ook zo’n moment dat hij precies op het goede tijdstip in ons leven kwam. Ik had toen tijd om hem uit te laten en het zou mij en mijn gezin goed doen.. 
Vroeger kon ik uren lang kleuren. Ik had allerlei verschillende kleurboeken. En als alle kleurplaten ingekleurd waren, tekende ik mijn eigen kleurplaat. Het werkte heel ontspannend. Alhoewel ik me er toen niet zo bewust van was dat het me ontspande, ik vond het gewoon leuk om te doen. Ik probeerde ook alle kleuren die ik van de stiften, potloden of krijtjes had te gebruiken. Je kunt wel zeggen dat ik creatief was met kleur. Raar eigenlijk dat ik hiermee gestopt ben zodra ik volwassen werd. 
Wat was ik blij toen mijn kinderen kleuren ook erg leuk vonden. Vooral als je naar een pannenkoek restaurant ging waar de kleurplaten en potloden of stiften al op de tafel klaar stonden. Met veel enthousiasme hielp ik ze mee met kleuren. Maar ja kleine meisjes worden ook groot en op een gegeven moment wilden ze niet meer dat ik ze mee hielp met kleuren. Tja en als moeder ga je natuurlijk niet om een eigen kleurplaat vragen. 
Mijn favoriete combinatie is om onder een sweater een kraagje te dragen. Een blouse vind ik vaak niet lekker zitten. Maar wat een uitvinding zijn die kraagjes! Deze heb je tegenwoordig ook in allerlei verschillende kleuren en met of zonder allerlei versieringen erop. Dit oogt vaak meteen wat chiquer en met een mooie skinny jeans of rokje eronder kun je zo naar een feestje of een etentje. Ook draag ik graag een wat dunnere sweater onder een colbert jasje, met deze combinatie voel ik me altijd wat gekleder. 
Maar wat is het ook heerlijk om op een “lazy day” met je cosy sweater aan lekker een boek te lezen of je favoriete Netflix serie te kijken. Want soms mag je ook even lekker niks… En dan komt een heerlijke sweater heel goed van pas. Het voornaamste vind ik dat een sweater ook lekker zit, ik draag ook geregeld een heerlijke wijde sweater. Als je hieronder een skinny jeans draagt lijken je benen nog dunner:-), maar ik ben ook fan van de norgic sweaters, die doen me altijd erg denken aan de wintersport. Helaas ga ik tegenwoordig niet zo vaak meer op wintersport. Maar de herinneringen hieraan blijven! 