Ziekenhuisje thuis (deel 2)

Zieke dochter…….

Vorige keer hebben jullie kunnen lezen, dat mijn dochter de diagnose “anorexia” kreeg.

Op dat moment lijkt de wereld echt even stil te staan! Aan de ene kant gaat er van alles door je heen en aan de andere kant ben je bevroren en heb je het idee dat je je niet meer kunt bewegen. Maar voor je dochter weet je dat je door moet gaan en er voor haar moet zijn. Dus houd je je sterk er komt opeens zoveel op je af!  Het enige wat we op dat moment willen is naar huis!

Bij thuiskomst heb ik een heerlijk bedje op de bank voor haar gemaakt, want ze mocht alleen maar op de bank of in haar bed zitten of liggen om maar zo weinig mogelijk calorieën te verbranden. Ze was ook erg verzwakt dus kon ze ook wel wat rust gebruiken.

Dit was natuurlijk voor iedereen erg wennen, ze mocht alleen maar lopen als ze naar de wc moest of weer naar bed ging. 

De enige beweging dat ze had was naar de controles in het ziekenhuis en haar gesprek met een therapeute. Dit was voorlopig ook ons enige uitstapje! Drie keer in de week reden we naar het ziekenhuis, waar ze haar wogen, haar bloeddruk werd gemeten, een hart filmpje werd gemaakt en bloed werd bij haar afgenomen. Hierna moesten we altijd even wachten op alle uitslagen voordat we een gesprek hadden met de kinderarts. 

 

 

We gingen dan naar beneden om wat te gaan drinken. We namen vaak een boek mee en lazen wat! Het positieve aan deze uitstapjes waren dat we nu ook meer tijd hadden om met elkaar te praten. Alleen mijn dochter had vaak geen zin om met mij te praten. Ze was nog zo vol van haar ziekte en wat dat met haar deed, hierdoor raakte haar hoofd nog voller. Maar af en toe hadden we leuke gesprekken. 

 

Helaas ging het bloed prikken in het begin helemaal niet soepeltjes. Ze konden vaak haar aders niet vinden, waardoor ze vaker moesten prikken en vervolgens nog niet goed zaten. Als moeder zou je willen dat je haar plek kon innemen. Zeker omdat ze er nu zo ontzettend kwetsbaar uitzag. En wat had ze elke keer een pijn als ze haar prikte. Er stonden soms wel vier verschillende mensen om haar heen en allemaal waren ze op zoek naar die ene ader waar ze wat bloed uit konden halen. Maar helaas mislukte dat steeds weer. Uiteindelijk was er één verpleegster die wel bloed bij haar kon afnemen. Gelukkig kreeg ze van de kinderarts ook een zalfje dat wij een uur van te voren op haar huid moesten smeren, waar ze gingen prikken. Dit zorgde dat haar huid op deze plek verdoofd werd. Dit in combinatie met de verpleegster die goed haar bloed kon afnemen was dit een ontzettende verademing!! 

In de tussentijd stonden we op de wachtlijst bij een eetstoornis kliniek, waar onze dochter volgens de kinderarts de juiste behandeling kon krijgen. Maar dit kon nog minstens 2 à 3 maanden duren voordat zij hier terecht kon. Dit was natuurlijk in haar situatie veel te lang! Want hoe moesten wij als ouders haar nu op een goede manier helpen zonder dat er elke keer strijd ontstond! Het was nu zo anders communiceren met haar. Nu wist ik ook pas wat het inhield om een dochter te hebben met anorexia!

Hoe meer strijd er was om het eten hoe meer zij uiteraard weigerde om te eten. Maar ik had nu niet te maken met een boze en dwarsliggende puber maar met iemand die ziek was. Echt boos kon je eigenlijk ook niet op haar worden. Maar o, wat was dit moeilijk!!  Je wilde zo graag dat je kind ging eten en dat ze beter werd. Maar vooral dat je je dochter weer terug kreeg! Want dit was niet meer mijn kind die zich afzette en vaak zo boos op je was.

Nee de ziekte anorexia had haar in haar macht…..

Wat waren we blij toen we hoorden dat we terecht konden bij de eetstoornis kliniek. We hoopten zo dat ze hier onze dochter konden helpen en ons als ouders bij konden staan om hier mee om te gaan en hoe wij haar zo goed mogelijk konden begeleiden in het verslaan van haar ziekte!  

Maar wat viel dat tegen! Onze zieke dochter had helemaal geen klik met de behandelaar en aangezien het elke keer best een eindje rijden was voor ons om hier te komen, merkte ik dat ik door alle vermoeidheid, die nu toch echt toesloeg, weinig energie over had om haar naar de kliniek te rijden..

Helaas boekte we geen vooruitgang en onze dochter voelde zich zo niet op haar gemak, om die reden zijn we gestopt met de behandelingen bij deze kliniek.. 

We waren weer terug bij af! Wat hadden wij behoefte aan begeleiding om met de ziekte van onze dochter om te gaan maar we merkte ook dat je toch heel veel zelf moest uitvinden, want elke kind gaat zo anders met de ziekte om en heeft weer andere hulp en begeleiding nodig. Vergeet ook niet dat onze dochter midden in haar puberteit zat. Ze had al met zoveel te dealen. Maar wat vond ik het regelmatig moeilijk om met een ernstig zieke puberende dochter om te gaan. Ze was soms dagen zo niet aardig tegen ons en omdat ik de hele dag voor haar zorgde ving ik helaas veel klappen op..  ondanks dat je weet dat je het niet persoonlijk moet op vatten, doet het toch soms pijn!  

Ik moest een manier vinden om dit niet zo hard binnen te laten komen en hier mee om te gaan! Want als ouder voelde ik me al zo schuldig dat mijn dochter ziek was, wat is er mis gegaan, wat heb ik niet goed gedaan en wat heb ik over het hoofd gezien? 

Ik moest afleiding gaan zoeken en toen kwam ik met het idee om een web blog te beginnen. Wat was het heerlijk om weer iets voor mezelf te doen en met andere dingen bezig te zijn.

Gelukkig hadden we ook veel aan de kinderarts en de diëtiste. Met beiden kon Isis goed overweg en samen met de diëtiste maakte ze een eetlijst en overlegde ze samen wat wel en wat minder goed ging. Ze had vertrouwen in haar en zo lukte het haar om steeds meer te eten en dit zagen we gelukkig ook terug in haar gewicht. Ze bleef nog steeds aankomen! Het was niet veel, maar ze viel gelukkig niet meer af! Wat waren we op zulke momenten trots op haar!

We hadden vooral een mijlpaal bereikt toen we hoorden dat ze voor twee uurtjes in de ochtend weer naar school mocht. Dit was natuurlijk extra spannend omdat ze net naar de eerste van de middelbare school zou gaan, maar de eerste twee en een halve maand  had ze door haar ziekte gemist. Gelukkig hadden we in de tussentijd goede contacten met haar mentor. Zij had de klas al een beetje voorbereid dat onze dochter weer naar school kwam, maar dat ze nog niet hele dagen naar school zou gaan. Ook hadden haar klasgenootjes vragen aan haar kunnen stellen via de mail. Op al deze vragen had ze voordat ze naar school ging antwoord gegeven. De mentor had deze besproken in de klas, waardoor de klasgenoten al best veel wisten over de ziekte maar vooral ook over onze dochter. Zij hoefde op haar eerste schooldag niet veel meer uit te leggen.  Want anorexia is gewoon een complexe ziekte en voor veel mensen is het moeilijk te begrijpen.. Wat ik overigens heel goed kan voorstellen. Ik had hiervoor ook geen idee hoe deze ziekte zo’n impact kon hebben op degene die lijdt aan deze ziekte maar vooral ook op de mensen in de omgeving!

In het begin moest ik onze dochter met de auto nog naar school brengen en weer ophalen. Ze mocht nog steeds niet veel bewegen en hierdoor kon ze helaas nog niet mee doen met gym en naar dansles gaan.  Maar wat waren we extra trots op haar toen we hoorde dat ze dit allemaal weer mocht gaan doen! Gelukkig mocht ze ook weer naar school fietsen..  Inmiddels waren we bijna alweer een half jaar verder… Ze kwam alleen nog thuis lunchen, want alle eetmomenten waren toch erg lastig voor haar.  

Gelukkig hadden we via iemand op het werk van mijn man een  goede kindertherapeute gevonden. In het begin was het nog best een gedoe om mijn dochter daar te krijgen, want natuurlijk wilde ze daar niet heen. Ze moest dan praten wat erg moeilijk was voor haar!  Vaak omdat ze het ook erg moeilijk vond om uit te leggen wat er in haar omging en hoe ze zich voelde. En ze had natuurlijk een vervelende ervaring gehad bij de eetstoornis kliniek.. Maar na een tijdje lukte het mijn man en mij toch om haar zo ver te krijgen dat ze zonder tegenwerking naar de therapeute ging. Langzaam aan kreeg ze meer vertrouwen in haar en ook wij zagen hele kleine stapjes de goede kant op gaan!  

Langzaam kregen wij ons leven weer een beetje terug. Want iedereen heeft wel geleden onder deze ziekte. Met onze andere dochter ging het op een moment ook niet goed. Ze was oververmoeid geraakt door alle emoties en stress die hier thuis zo voelbaar aanwezig was! Zij was toen 15 jaar en ook zij zat midden in haar puberteit, maar omdat zij ook moest dealen met de ziekte van haar zusje, werd ze gedwongen om wel heel snel volwassen te worden. Gelukkig kon zij nog wel praten over haar emoties en hoe ze zich voelde en zijn we samen met haar gaan praten op school en met een therapeute zodat zij ook leerde om met haar emoties om te gaan en vooral haar eigen leven te leiden!! Gelukkig ging het ook steeds beter met haar en wat waren we trots op haar hoe ze haar leven weer oppakte.

Ook mijn man en ik hebben geleden onder die vreselijke ziekte! Want het was regelmatig echt overleven en hierdoor word je relatie er ook niet leuker op! Helaas hoorde we dat er best wel wat huwelijken zijn gestrand doordat er een kind van deze ouders aan anorexia lijdt. Maar het is ook zo te begrijpen iedereen gaat anders met zijn of haar emoties om en hoe je dingen aanpakt kan soms zo ver van elkaar liggen. Maar we wisten ook dat onze dochters er niks aan hadden als wij ook steeds meer uit elkaar zouden groeien.  Het was soms echt een gevecht om toch met elkaar proberen te praten. Maar het is ons gelukt. Door toch maar dingen te parkeren!  Zeker als we er niet uit kwamen. We waren te moe om maar steeds discussies te hebben over dezelfde dingen.  Daarbij kreeg ik op een gegeven moment ook last van mijn angststoornis, waar ik jaren niet echt last meer van had gehad. Dus ik moest me ook hierop concentreren om maar te voorkomen dat dit zou escaleren..

Doordat het steeds beter ging met onze dochter, kwam er ook meer rust bij ons. Je maakte je steeds minder zorgen, alhoewel ik regelmatig toch contact had met de mentor van haar op school. Om het voor haar allemaal maar zo makkelijk mogelijk te maken. En zo veel mogelijk stress te vermijden. 

Maar ondanks alles ging onze dochter nog steeds vooruit. Al waren het kleine stapjes. We moesten echt geduld hebben. Na een jaar wilde ze weer hele dagen naar school. In het begin vond ik dat nog best moeilijk, maar ook ik moest weer vertrouwen in haar krijgen en haar steeds meer weer gaan loslaten!!  Want er was niks meer van de ziekte lichamelijk aan haar te zien. Ze was inmiddels ook ontslagen uit het ziekenhuis en dat betekende dat ze niet meer voor controles naar het ziekenhuis hoefde. We moesten weer nieuwe kleding voor haar gaan kopen, want ze was overal bijna uitgegroeid. Maar ergens bleef toch de angst dat ze een terugval zou krijgen! 

Inmiddels zijn we 17 maanden verder nadat we de diagnose hoorde. En we kunnen echt zeggen dat het goed met haar gaat. Ze doet het goed op school, ze danst enthousiast en heeft weer plezier in haar leven! Maar we zullen haar nog steeds in de gaten moeten blijven houden.. want je kunt helaas aan de buitenkant niet zien wat er in een hoofd van iemand allemaal afspeelt. 

 

Ik ben zo blij dat ik nu kan zeggen dat het erop lijkt dat we deze vreselijke ziekte met z’n allen, maar vooral mijn dochter, tot zover hebben overleefd.  

Zelf durf ik weer te gaan werken en ben langzaam begonnen in een kledingzaak. hier werk ik een aantal uren per week als shopmanager. Dit geeft me zoveel positieve energie en begin langzaam weer mezelf te worden, want wat was ik mezelf kwijt geraakt!! 

Ondanks dat het een hele heftige periode is, heeft het me ook veel gebracht. Je gaat toch iets anders naar het leven kijken en je beseft je dat je niks meer voor lief moet nemen en moet kijken naar wat je nog hebt en kan. Negatieve energie en negatieve mensen om je heen los te laten. Uit de kleinste dingen positieve energie te halen. Ik probeer steeds minder te kijken wat ik niet heb bereikt, maar wat zou ik nu nog kunnen bereiken. Ik probeer me niet meer  te laten leiden door mijn angsten, maar sommige uitdagingen ga ik aan, er is nog zoveel op de wereld te ontdekken en te zien. Ik probeer gewoon plezier te hebben…..

Wat ben ik blij dat we dit samen als gezin hebben doorstaan! 

Op 13 april as gaan we met het hele gezin naar de theatervoorstelling “Emma wil leven!” Deze voorstelling is gebaseerd op de heftige documentaire die een aantal jaren geleden op televisie is geweest. Misschien dat een aantal van jullie deze ook hebben gezien. Helaas is Emma overleden aan de ziekte anorexia. Gelukkig hebben wij een andere ervaring met onze dochter!

Ik zal jullie op de hoogte houden hoe wij deze theatervoorstelling hebben beleefd!

PS Ik vind het erg leuk om reacties te krijgen, mocht je willen reageren op dit bericht, ga dan naar “meest recente berichten” op mijn web blog en klik op het bericht waar je op wilt reageren, hieronder kun je dan een reactie kwijt!

Groetjes, Elles

 

 

Ziekenhuisje thuis (deel 1)

Wat zou jij doen, als je kind ernstig ziek wordt?

Al verschillende keren heb je kunnen lezen in één van mijn blog verhalen dat ik door een bijzondere situatie veel thuis ben.  Ik heb er lang over nagedacht of ik hierover wel in mijn blog wilde schrijven.  Ik wil niet dat mijn blog uit te heftige verhalen zou bestaan. Misschien was ik er ook nog niet klaar voor om dit verhaal op mijn blog te zetten. Maar ergens hoort dit wel bij mijn leven en ben ik onder andere door deze bijzondere situatie mijn blog begonnen. Iets wat op dat moment bij mijn leven paste!

Uiteraard heb ik er ook met mijn dochter over gepraat, omdat het ook om haar gaat. Maar zij wil graag dat ik hierover schrijf, want helaas heerst er denk ik nog veel taboe over de ziekte waaraan mijn dochter lijdt en is het vaak voor anderen moeilijk te begrijpen…..

 

Ik heb er eigenlijk nooit zo bij stil gestaan, wat ik zou doen als één van mijn dochters ernstig ziek zou worden. En wat voor consequenties dit zou hebben op het gezin en op mij.  Misschien gelukkig ook maar…..

Want als ik van te voren had geweten, hoe mijn leven zo op zijn kop kon komen te staan. Had ik gedacht dat ik zoiets nooit zou aankunnen.

 

Helaas is het mij ruim 1 jaar geleden overkomen. Mijn man en ik hadden al langer in de gaten dat het met één van onze dochters, die destijds 12 jaar was, niet zo goed ging. Ze klaagde veel over buikpijn, at hierdoor minder, trok zich steeds meer terug, reageerde steeds trager, leek steeds minder energie te hebben, was heel witjes en begon af te vallen. Zelf gaf ze aan dat ze door haar buikpijn geen zin in eten had want dan werd haar buikpijn steeds erger. Ze zat toen in groep 8 wat al een druk jaar was. Ze moest een keuze maken naar welke middelbare school ze zou willen, om deze keuze te kunnen maken moest ze naar veel open dagen van een aantal middelbare scholen en afscheid nemen van de lagere school met als afsluiting de musical… 

Ondanks dat wij dachten dat de buikpijn klachten ook door alle aankomende veranderingen kwamen, zijn we toch met deze klachten naar de huisarts gegaan. Ook de huisarts dacht in eerste instantie dat het eventueel ook wel door alle drukte en de aankomende veranderingen kwam. Maar om toch alles uit te sluiten werden er een paar onderzoekjes gedaan. Gelukkig kwam hier niks bijzonders uit.  Maar wat was het dan, het ging steeds slechter met haar en langzaam aan herkende ik mijn eigen dochter niet meer terug en dat was voor mijn gevoel zo niet ok! Omdat ik wat mensen in onze omgeving ken die een gluten allergie hebben, leek het de huisarts misschien ook een goed idee dat onze dochter 6 weken glutenvrij zou gaan eten om te kijken of haar buikpijn misschien hierdoor minder zou worden. Na die 6 weken moest ze eerst een allergie test doen en weer gluten gaan eten om te kijken hoe ze hierop zou reageren. 

Uit de test kwam niks wat duidde op een gluten allergie. 

We waren niet echt veel verder gekomen. Misschien zou een verwijzing naar een kinderarts ons verder helpen.  Dit speelde zich allemaal af tijdens de zomervakantie van 2017. Na onze vakantie zouden we een afspraak met een kinderarts hebben. 

Maar tijdens onze vakantie ging het steeds slechter met onze dochter, ze bleef maar afvallen en werd bijna apathisch. Ik ging me nu echt grote zorgen maken en heeft mijn man zelfs de huisarts gebeld. Deze gaf aan dat we het gesprek met de kinderarts even moesten afwachten. Ook de kinderarts wilde wat onderzoeken laten plaatsvinden om te kijken wat er met onze dochter aan de hand was…  het zou een week duren voordat we de uitslagen kregen.

Tijdens deze week viel mijn dochter maar liefst 1 kilo af. Zo kon het niet meer langer en belde ik meteen het ziekenhuis op dat ik me ernstiger zorgen maakte en nu wilde komen. Ze woog op dat moment nog maar 29 kilo!  Gelukkig namen ze me serieus en konden we meteen langs komen. Ik zal de datum nooit meer vergeten, het was 29 augustus 2017!   

We werden erg vriendelijk ontvangen en na 4 uur in het ziekenhuis doorgebracht te hebben. Waarin er allerlei onderzoeken en gesprekken hadden plaatsgevonden, kwam het hoge woord eruit!

Mijn dochter leed aan “anorexia”.

Op dat moment stond mijn wereld even stil! Mijn vermoeden werd bevestigd. Ik had tijdens één van mijn gesprekken bij de huisarts en huisarts in opleiding, mijn bezorgdheid over een eetstoornis aangekaart. 

En geheel begrijpelijk was het toen nog te vroeg om hier vanuit te gaan. Mijn dochter had toen ook nog een gezond gewicht.  Maar o wat had ik toen naar mijn moeder intuïtie moeten luisteren. Ik weet nu nog beter dat ik daar echt op moet vertrouwen. Ik heb deze niets voor niets gekregen toen ik moeder werd….

Ik ging steeds meer beseffen dat mijn leven behoorlijk ging veranderen. Gelukkig hoefde ze niet opgenomen te worden in het ziekenhuis. Maar haar gewicht en haar hartslag waren gevaarlijk laag! Het zou “Ziekenhuisje thuis” worden. Ze mocht de aankomende tijd alleen maar op de bank zitten of liggen. Mijn man en ik moesten alles weer van haar over gaan nemen, met name het eten klaar maken en ervoor zorgen dat ze ook ging eten. Er moest 24 uur per dag iemand bij haar zijn om haar in de gaten te houden en te controleren. Via een diëtiste kregen we een eetlijst mee. En zo begon onze strijd tegen deze vreselijke ziekte, want dat is het, het is een vreselijke psychische stoornis.

Nadat we samen de diagnose hadden gehoord, hebben we in de hal van het ziekenhuis samen staan huilen. Zoveel emoties kwamen naar boven, maar ergens ook opluchting, dat we nu eindelijk wisten wat er met haar aan de hand was. We konden er nu iets aan gaan doen en haar helpen te herstellen. Maar ook deed het me pijn, hoe alleen mijn dochter zich gevoeld moet hebben en hoe haar hoofd langzaam over was genomen door deze ziekte. Het is erin geslopen, heeft ze me weleens later verteld.  Toen we buiten stonden heb ik zonder enige twijfel een moeilijk beslissing gemaakt.

De volgende dag zou ik mijn baan op gaan zeggen!  

Wat zou jij doen als je hoort dat je kind of één van je kinderen ernstig ziek is. Zou je ook meteen beslissen om je baan op te zeggen? Of zou je hier nog even over nadenken en op zoek gaan naar een andere oplossing?  Ik ben erg benieuwd naar jouw reactie.. 

Liefs, Elles

Lees binnenkort verder in “Ziekenhuisje thuis” deel 2 hoe het verder met mij, mijn dochter en ons gezin gaat.

PS Ik vind het erg leuk om reacties te krijgen, mocht je willen reageren op dit bericht, ga dan naar “meest recente berichten” op mijn web blog en klik op het bericht waar je op wilt reageren, hieronder kun je dan een reactie kwijt!

 

 

 

 

 

 

 

Vrouw van 50+

Overgangsperikelen

Inmiddels ben ik al een paar weken 50 jaar. Gelukkig heb ik de goede genen geërfd van mijn biologische ouders. Veel mensen schatten mij jonger dan 50! Daar ben ik natuurlijk erg blij mee…..

Maar helaas geeft mijn lichaam wel aan dat ik ouder ben. De overgang is helaas bij mij héél nadrukkelijk aanwezig. In het begin dat ik nog niet zeker wist of ik al in de overgang zat, was ik er ook erg van in de war. Regelmatig vroeg me ook af wat er met me aan de hand was. Ik zat zo niet lekker in mijn vel. Ook heb ik vreselijk last van stemmingswisselingen.   ’s Ochtends vroeg kom ik vaak mijn bed niet uit, mijn hele lichaam doet pijn en wat voel ik me stijf, alsof ik enorm gesport heb. En als ik dan wel de dag daarvoor gesport heb, is het helemaal erg. Dan heb ik ook nog eens enorme last van pijnlijke gewrichten. En wat kan ik overdag zo ontzettend moe zijn. Al bij al word ik niet altijd blij van mijn lijf.. Zeker als je twee van die frisse meisjes in huis hebt rond lopen en nog in de bloei van hun leven zijn. Alhoewel zij zitten op dit moment midden in hun puberteit, wat voor hun ook voor veel verwarring en frustratie kan zorgen. Zoals je wel zult begrijpen is er hier thuis af en toe veel gedoe met al die rondvliegende hormonen!! Die arme man van mij! 

Omdat ik dacht dat ik bijna als enige vrouw zo enorm last van de overgang had en er bij mijn huisarts ook weleens om gevraagd had of sommige kwalen waar ik nu last van had te wijten zijn aan mijn overgang.  Maar helaas werd ik van mijn huisarts ook niet echt wijzer.  Het zou kunnen dat ik inderdaad in de overgang zit,  maar ik ben er toch veel te jong voor.  Ja, ik weet ik zie er jonger uit maar ik ben echt 50!!!!! Ook kreeg ik het idee dat het een fase is die bij elke vrouw hoort en ik moet dat maar ondergaan… Ja makkelijker gezegd dan gedaan, want wat voelde ik me soms ellendig. En voordat ik het wist stond ik weer buiten, lichtelijk gefrustreerd want ik wist nu nog niks, waarom ik me zo onzeker en soms vervelend voelde en toch niet hoopte dat ik me voor de rest van mijn leven zo zou voelen!

Zo nieuwsgierig dat ik ben, wilde ik toch wat meer weten over de overgang. En ben ik naar de bibliotheek gegaan om wat boeken over dit onderwerp te gaan zoeken. Gelukkig vond ik wat boeken die mij wel interessant leken. En wat schept mijn verbazing, dat er toch veel vrouwen zijn die enorm last hebben van de overgang. Zo erg dat ze er depressief van worden, een burn-out krijgen, enorme stemmingswisselingen hebben, negatief zelfbeeld hebben, somber zijn, met angsten te kampen krijgen of zelfs een angststoornis krijgen. Maar ook lichamelijk er erg last van hebben, zoals opvliegers, nacht zweten, hoofdpijn, slapeloze nachten, erge gewichtstoename, bontontkalking, hartkloppingen, slappe/droge huid, pigmentvlekjes, verhoogd cholesterol, heftige of onregelmatige menstruatie en/of libidoverlies en zo kan ik nog wel even verder gaan. Maar dit zijn de meest voorkomende klachten die je kunt hebben tijdens de overgang. Helaas komt het zelfs bij veel vrouwen voor dat al deze klachten hun dagelijkse leven zo beïnvloeden dat ze niet veel meer kunnen of zelfs thuis zitten omdat ze niet meer kunnen werken.

Ik word niet echt vrolijk bij het lezen van al deze klachten. Maar ergens merk ik dat ik ook wel aan veel van deze klachten lijd. Zou het inderdaad toch aan mijn overgang liggen en niet aan mezelf? Soms dacht ik dat ik niet sterk genoeg was om bepaalde gebeurtenissen of dingen aan te kunnen. Waarom kon ik niet zo flexibel meer zijn.  Ik ging zo aan mezelf twijfelen en werd zo onzeker van al die vage klachten die ik de afgelopen jaren voelde. 

 

Er breekt een periode aan waarin je niet alleen lichamelijk verandert, maar ook nieuwe keuzes gaat maken. Veel vrouwen voelen de sterke sensatie dat het nu eens over jezelf gaat!!

Ook ik merk dat ik bezig ben met keuzes maken.. Wat wil ik nog doen, wat voor werk zou ik nog meer willen gaan doen. Met name omdat ik afgelopen jaar veel thuis was om voor mijn zieke dochter te zorgen en mijn baan hiervoor moest opzeggen. Lijkt het wel alsof ik nu zeker de juiste keuze wil gaan maken, zodat ik ook nog flexibel genoeg kan zijn om voor haar te zijn, mocht ze dat nodig hebben. En natuurlijk wil ik er ook zijn voor mijn andere dochter, die het ook zwaar heeft gehad, toen haar zusje zo ziek was… Maar ik vind het best lastig om iets geschikts te vinden en zeker nu ik in de overgang zit, kan ik gewoon minder aan. Want ook ik kom net in de overgang als mijn kinderen gaan puberen, wat best stressvol is en helaas verergert stress  mijn overgangsklachten.. 

 

Maar ik wil niet te lang stil staan bij alle negatieve gevolgen van de overgang.. want dit gaat mij niet helpen, ik zal er toch doorheen moeten.. En net zoals veel andere dingen in mijn leven is dit ook weer een fase.. en probeer ik de positieve kant hiervan maar in te zien. Nooit meer ongesteld, de drang niet meer hebben om alles mee te willen maken, meer rust gevonden, sneller tevreden zijn met de dingen die je hebt, maar ook de dingen die je nog kunt doen. 

Ik geloof er heel erg in dat een positieve levensstijl werkt! Leven met een goede sociale netwerk en optimistische houding doen veel voor hoe je dingen ervaart! Zorg ook goed voor jezelf, meer sporten, let meer op je voeding, meer rust nemen, jezelf meer verwennen. En neem het allemaal niet te serieus!!!

Ik probeer meer te bewegen en ja het werkt echt 🙂 Ik voel me hierdoor in de meeste gevallen ook beter! Bewegen is gezond zowel lichamelijk als fysiek. Ook als je na je 50ste pas gaat bewegen, kun je je lichaam nog verbeteren, pak de kans!!!! 

Maar neem vooral je klachten ook serieus, praat er met iemand over of zoek hulp! Blijf niet te lang met al je klachten rondlopen. 

Mij heeft het ook wel geholpen om er wat meer over te lezen. Zelf ben ik niet iemand die er helemaal in duikt en er alles over wilt weten en lezen. Het helpt mij al een beetje dat er veel meer vrouwen zijn die last hebben van allerlei klachten en ik hierin dus niet de enige ben. 

Zelf heb ik veel gehad aan het boek van Francine Oomen ” Oomen stroomt over”!  Door een creatieve combi van tekst en illustraties, wat ook een beetje chaotisch overkomt, (de overgang voelt soms ook erg chaotisch) leest het boek erg prettig. Ondanks dat de overgang haar echt is overvallen en hier ook echt heel veel last van heeft gehad en hier serieus over schrijft komt het ook wel humoristisch over… 

Ik wens jullie een hele goede overgang!!

Liefs, Elles X

PS Ik vind het erg leuk om reacties te krijgen, mocht je willen reageren op dit bericht, ga dan naar “meest recente berichten” op mijn web blog en klik op het bericht waar je op wilt reageren, hieronder kun je dan een reactie kwijt!

 

 

50 +

Vijftig!!

Van het weekend ben ik vijftig geworden!  Een leeftijd waar ik deze keer toch meer bij stil sta. Nu ben ik echt over de helft van mijn leven. (Althans men zegt dat we steeds ouder worden, maar ik verwacht niet dat ik de honderd haal). Ken ik mijn man al meer dan de helft van mijn leven. Zie ik mijn eigen dochters veranderen in jonge volwassen vrouwen. Heb ik al zoveel meegemaakt en gezien en dat terwijl mijn eigen kinderen aan het begin staan van hun leven.

Ze hebben mij steeds minder nodig.  

Ik hoor vaak mensen zeggen: “Je bent zo jong als je je voelt”.  En ik weet dat ik er jonger uit zie dan 50!  Maar helaas geeft mijn lichaam wel aan dat ik 50 ben geworden. Jeetje, ik zit echt midden in de overgang en heb hier helaas ook echt veel last van. Alle dingen die je kan bedenken die bij de overgang horen, heb ik wel:-( 

Dan kan ik nog wel met mijn jong lijkende gezicht doen alsof ik 40 ben, maar ik voel  me echt niet meer zo aantrekkelijk als toen. Ik heb me toen ik 25, 30 of 40 werd, nooit anders gevoeld als die dag daarvoor. Maar nu merk ik toch wel degelijk een verschil. Het voelt toch wel een beetje anders, vooral lichamelijk, heb overgangsklachten, wat betekent dat ik nu in de levensfase zit waarbij ik van een vruchtbare naar een onvruchtbare periode ga.  Dus er verandert nogal veel in mijn lichaam, maar ook aan mijn lichaam. Waardoor mijn geestelijk gesteldheid ook wel verandert.  Sinds kort heb ik ook een leesbril moeten aanschaffen. Ik word echt oud!

Voorheen had ik nog weleens het gevoel dat mijn leven nog redelijk open lag…..maar dat gevoel heb ik nu wel minder.  

 

Aan de andere kant merk ik dat ik wel wat meer rust heb gekregen, ik hoef niet persé meer alles willen meemaken, overal bij willen zijn, niks willen missen, de ideale baan willen hebben (die naar mijn mening niet echt bestaat) en dit dan ook nog perfect willen combineren met mijn gezin. En om dit alles voor elkaar te krijgen holde ik juist overal zomaar voorbij. Nu kan ik veel meer genieten van de stilte in huis (als de kinderen naar school zijn en mijn man naar zijn werk), van een wandeling maken met de hond in de natuur, van de eerste zonnestralen in de ochtend! Maar ook van het werk dat ik nu doe. Ik kijk steeds meer naar wat er nu bij mij past! 

Zoals ik al eerder aangaf wilde ik toch iets meer stil staan bij de leeftijd van 50 jaar. In eerste instantie wilde ik niet echt een feest geven. Maar hoe meer ik hier over na begon te denken, hoe meer ik zin had om juist wel een feest te geven. Ik had zoveel mensen al een tijd niet meer gezien en gesproken.  Mijn 50ste verjaardag zou juist een goede gelegenheid zijn om juist die vrienden, vriendinnen, kennissen, collega’s, oud-collega’s en familie uit te nodigen om weer eens met elkaar te praten, te lachen, herinneringen op te halen en te dansen!

Ik wilde niet alleen een feest geven omdat ik 50 jaar werd, maar ook om het afgelopen jaar achter ons te laten. Want wat was dit een heftig jaar voor ons gezin (hierover binnenkort meer)… en nu alles weer wat beter lijkt te gaan, hadden wij met z’n viertjes ook wel een feest verdiend! 

Afgelopen weekend was het dan eindelijk zover! Mijn 50ste verjaardag! Wat was het een geweldig feest en wat hebben wij ontzettend genoten.. toch wel leuk om op deze manier te vieren dat je 50 bent geworden!  

Word jij binnenkort ook 50? Ga je dit ook uitgebreid vieren of laat je het stilletjes voorbij gaan? Zie je er tegen op of vind je het prima? 

Ik ben erg benieuwd naar jullie reactie.. 

Groetjes, Elles

PS Ik vind het erg leuk om reacties te krijgen, mocht je willen reageren op dit bericht, ga dan naar “meest recente berichten” op mijn web blog en klik op het bericht waar je op wilt reageren, hieronder kun je dan een reactie kwijt!

 

 

 

 

Happily ever after!

Alweer 17 jaar getrouwd!

Afgelopen weekend waren mijn man en ik 17 jaar getrouwd!

Op zo’n moment realiseer je je weer hoe snel de tijd voorbij vliegt. Inmiddels zijn we ook niet meer met z’n tweeën, maar vormen wij een gezin met 4 personen. Wij zijn nu samen met 2 prachtige dochters, waarvan de oudste dit jaar 17 wordt en op weg is om een volwassen vrouw te worden. De jongste is 13  en zit midden in haar puberteit. Zoekende naar haar eigen identiteit, wie ben ik? 

 

17 jaar al samen getrouwd zijn, is best bijzonder tegenwoordig. Zeker als je bedenkt dat bijna 1 op de 10 volwassenen gescheiden is. (Dit is gemeten op 1 januari 2017). Waarschijnlijk ligt het aantal gescheiden volwassen alweer hoger. Volgens het CBS is de kans 40 % dat een huwelijk strandt. Helaas zie ik in mijn eigen omgeving nog geregeld huwelijken stranden. 

 

Maar wat is dat dan toch dat mijn man en ik nog steeds bij elkaar zijn?  Is het omdat wij elkaar al bijna 14 jaar kende voordat wij gingen trouwen? Of komt het omdat we elkaars jeugdliefdes zijn? Elkaar erg goed kennen? of omdat we elkaars ontwikkelingen en persoonlijke groei in de loop van de jaren van dichtbij hebben meegemaakt?  Ik vind dat lastig om te zeggen. Eigenlijk vind ik het nog geen eens zo knap dat wij al 17 jaar getrouwd zijn. Nee het feit dat we al bijna 30 jaar samen zijn dat vind ik pas iets bijzonders! 

Toen we elkaar net leerde kennen had ik niet meteen van “dit is de man met wie ik ga trouwen”. Nee, dat is met de jaren zo gegroeid. Voor mijn gevoel hebben we niks overhaast gedaan en hebben we het misschien zo gedaan zoals het hoort? We hebben elkaar eerst goed leren kennen voordat we zijn gaan samenwonen. We hebben gewacht totdat mijn man afgestudeerd was. Ik werkte al op jonge leeftijd. Op het moment dat mijn man na zijn studie ook ging werken, hebben we eerst weer gespaard voordat we ons eerste huis gingen kopen, dit huis hebben wij helemaal moeten verbouwen voordat het ons droomhuisje werd. En zijn we daarna, nadat we toch ook weer wat geld hebben moeten sparen, getrouwd. We waren alleen niet lang samen als getrouwd stel, want ruim 6 maanden later werd onze oudste dochter geboren. Weliswaar 2 maanden eerder dan ik uitgerekend was! 

Maar wat betekent eigenlijk “zoals het hoort”? Ik heb er destijds helemaal niet zo over nagedacht. Het ging gewoon zo, dit paste bij ons en ons leven die we samen op deze manier wilde doorbrengen. We namen gewoon onze tijd. En dat kon natuurlijk ook omdat we elkaar zo jong hadden leren kennen.

Maar waarom wilde ik toen trouwen? Omdat ik zeker wist dat ik met mijn grote liefde samen wilde blijven en dit wilde ik samen met hem en iedereen die veel voor ons betekende vieren. Ik vind het nu na zoveel jaar veel interessanter om te weten waarom we nog steeds getrouwd zijn. Natuurlijk is dit omdat we nog steeds van elkaar houden. Maar veel van jullie zullen ook weten dat op het moment dat je kinderen krijgt, je leven enorm gaat veranderen. Opeens ben je niet meer met z’n tweeën, je kunt elkaar niet meer die aandacht geven die je zou willen geven. Je bent opeens ook verantwoordelijk voor zo’n klein wezentje die op dat moment nog zo afhankelijk van je is en je krijgt er meteen meer zorgen bij! Van een zelfverzekerde vrouw werd ik opeens een onzekere moeder… 

Maar ondanks dat merken we dat we samen sterk zijn, we kunnen veel samen aan. We hebben inmiddels best wel veel samen meegemaakt. We proberen samen te blijven lachen, positief te blijven (wat vaak ook erg lastig is). We slaan ons samen overal doorheen, we hebben dezelfde normen en waarden. We geven elkaar de ruimte om ons zelf te blijven ontwikkelen en ook apart dingen te ondernemen, maar we proberen ook samen leuke dingen te doen, we proberen te blijven communiceren, we proberen te genieten van de kleine dingen. Dit wil allemaal niet zeggen dat we altijd gelukkig samen zijn en het altijd met elkaar eens zijn, nee we zijn het ook regelmatig niet met elkaar eens en zijn ook samen niet altijd even gelukkig, maar het lijkt er vaak wel op dat we naar hetzelfde einddoel willen, alleen soms via een andere weg. Natuurlijk kennen mijn man en ik ook periodes dat er barstjes in ons huwelijk ontstonden. Dat we elkaar echt even niet leuk vonden. Maar we realiseerden ons dan wel altijd dat we zo ook niet verder wilden en konden. Vaak helpt het bij mij al een beetje om dingen los te laten, niet te veel op die dingen te focussen die mij irriteren, situaties graag willen creëren waarvan ik eigenlijk al weet dat dit erg moeilijk te realiseren is. Maar ook dingen proberen te accepteren die toch niet zullen veranderen of weg zullen gaan. Ik weet als geen ander hoe ontzettend moeilijk dit allemaal is, vooral vanwege mijn verleden, maar ik doe mijn best. En soms heb ik gewoon een boze bui en gaat mijn leven even niet zoals ik het graag zou willen of spelen mijn hormonen op. Want o, wat heb ik veel last van stemmingswisselingen nu ik in de overgang zit… Maar we proberen er wel altijd samen weer uit te komen. 

Een relatie is gewoon hard werken, het is echt geven en nemen, water bij de wijn doen. Niet alleen denken “what’s in it for me” maar vooral “what’s in it for us”!  

 

Groetjes, Elles X

PS Ik vind het erg leuk om reacties te krijgen, mocht je willen reageren op dit bericht, ga dan naar “meest recente berichten” op mijn web blog en klik op het bericht waar je op wilt reageren, hieronder kun je dan een reactie kwijt!

 

 

 

ONE day!

Weer werken voor “one day!”

Hoe is het eigenlijk als je door bepaalde omstandigheden negen maanden niet echt hebt kunnen werken?  Negen maanden geleden moest ik onverwachts de beslissing maken om te stoppen met werken. Het was zo’n uitzonderlijke situatie dat ik, voor mijn gevoel, gewoon geen keuze had. Van de één op de andere dag werkte ik niet meer. Terwijl ik net na lange tijd weer een beetje een balans had gevonden om te werken naast mijn gezin. Ik had een baan gevonden die op dat moment echt goed bij mij paste. 

Natuurlijk was dit negen maanden geleden een hele logische keuze voor mij om te stoppen met werken.  Binnenkort zal ik in een ander blog bericht hierover meer gaan uitweiden, maar ik heb daar wat meer tijd voor nodig om alles goed op een rijtje te zetten en dit te kunnen verwoorden.

In ieder geval merkte ik wel dat als je thuis zit, je wereldje wel erg klein wordt. Aangezien ik ook bijna niet van huis weg kon, beperkte dit mij ook om dingen te gaan doen buitenshuis.  Gelukkig werd na een aantal maanden de situatie wel wat beter, waardoor ik  iets meer vrijheid kreeg!

Dit was het moment dat ik steeds meer behoefte kreeg om iets te gaan doen voor mezelf. Hiervoor was ik druk genoeg geweest om van alles te regelen en te zorgen voor. 

Maar wat voor werk paste op dat moment bij mij? Ik kan nog niet een hele dag van huis zijn. Zo is het idee ontstaan om een eigen web blog te gaan beginnen. Op dat moment was ik veel creatief bezig geweest met moodboards maken als uitlaatklep, maar ook omdat we op dat moment ook midden in één van onze grootste verbouwing zaten.  De ideeën die ik in mijn hoofd had en die materialen en meubelstukken die ik mooi vond, verwerkte ik met behulp van foto’s en plaatjes in een moodboard.  Maar waarom zou ik deze visualisatie van dingen die ik leuk vind, interessant vind en mooi vind niet delen met anderen? Schrijven over onderwerpen die mij op dat moment bezighouden of  die ik interessant vind? Natuurlijk heb ik me ook echt afgevraagd of ik daar nu niet te oud voor was, omdat veel blogs gecreëerd zijn door jonge meiden. Maar daar heb ik niet te lang bij stil gestaan, ik wilde dit doen omdat ik het leuk vind… 

Toch miste ik wel het contact met anderen. Want werken aan je web blog doe je toch veel alleen. Wat was ik dan ook blij toen iemand mij vroeg of ik één dag in een kledingwinkel wilde invallen. Ik had altijd graag een keer in een kledingwinkel willen werken, maar zoals velen van jullie wel kennen, het leven vliegt aan je voorbij!

Eindelijk had ik nu de kans om eens te kijken of dit ook iets voor mij is. Dat ik van mode houd dat wist ik zelf inmiddels wel en dat ik blijkbaar wel een goede smaak heb qua kleding was ik zelf ook wel achter gekomen na al die jaren. Niet omdat ik zo zelfverzekerd ben, nee meer door alle complimenten en opmerkingen die ik in de loop van de jaren van anderen krijg. 

En toen was de dag aangebroken, één dag, “ONE day”, werken in de kledingwinkel ONE streetwear in Haarlem. Wat heb ik genoten die dag om weer contact met mensen hebben, ze te adviseren, mooie kleding te laten zien, maar ook gewoon een praatje te maken.. iets wat voor veel mensen heel vanzelfsprekend is, maar voor mij die maanden lang voornamelijk veel zorgen heeft gehad en veel thuis heeft gezeten, was dit opeens niet zo vanzelfsprekend meer. De mensen die die dag in de winkel kwamen, kenden mijn geschiedenis niet, wisten niet in wat voor situatie ik zit. Zij zagen puur iemand die in de winkel stond. Iets wat voor mij ook weleens heerlijk was. Alles wat er thuis afspeelde kon ik nu ook echt even thuis laten. Ik was er echt één dag tussenuit.. Maar wat ik natuurlijk ook erg leuk vond, is dat ik in een kleding winkel stond die alleen maar draagbare, duurzame heren- en dameskleding verkoopt. Achter elk merk zit een uniek verhaal en alles is gemaakt met respect voor het milieu en de mens. Iets wat je de mensen die iets kopen ook mee kon geven. 

Voor “ONE day” heb ik genoten. En ik weet nu ook dat het werken in een kleding winkel ook bij mij past!! Dus wie weet?  

Mocht jij een keer in de buurt zijn van de Gierstraat in Haarlem, dan moet je zeker binnenlopen bij “ONE”.   

Groetjes, Elles

PS Ik vind het erg leuk om reacties te krijgen, mocht je willen reageren op dit bericht, ga dan naar “meest recente berichten” op mijn web blog en klik op het bericht waar je op wilt reageren, hieronder kun je dan een reactie kwijt!

 

Pubers in huis

Puberperikelen

Ja, ik weet het zeker, ik heb nu echt twee pubers in huis! Er wordt regelmatig erg boos naar me gekeken als ik een bepaalde opmerking plaats of iets vraag waar ze geen zin in hebben om op te antwoorden. Of wie kent het niet het woord of uitspraak “Jaaaaa!!” of “Dat weet ik nu wel, dat heb je al gezegd!” Of als ik A zeg wordt er automatisch B gezegd. Als ik zo vriendelijk mogelijk vraag of iemand iets voor mij wilt doen, dan wordt er bijna altijd automatisch  “misschien” geantwoord. Als moeder weet ik dan nog niet of er iets gaat gebeuren. Soms hebben ze van die dagen dat ze of alleen boos zijn of aan het mokken zijn.  Waarschijnlijk hebben ze dan meer last van hun hormonen. Ook hebben we discussies die ik ook altijd met mijn ouders had over of je naar een feestje mocht en hoe laat je dan naar huis moest komen.  Dat is hier in ons huis helaas ook af en toe een punt van discussie. En vooral de opmerking “maar iedereen mag  ook zo laat naar huis”, is zo herkenbaar…….

Hoe vaak zal ik niet gevraagd hebben aan één van mijn dochters of ze hun kamer willen opruimen of überhaupt hun spullen willen opruimen, want vaak loopt er een heel spoor van eigendommen door het huis heen waar iemand heeft gelopen of is geweest.  Maar als ik het toch niet kan laten en hun kamer toch ga opruimen, zover dat mogelijk is, word dat ook niet altijd in dank afgenomen.  Ook staat de  hele badkamer vol met flesjes, potjes, make-up, overal liggen borstels, elastiekjes en helaas ook haren. Wat ben ik blij dat ze sinds kort een eigen badkamer hebben, kunnen ze daar lekker al hun eigen spulletjes uitstallen en hun gang gaan. Als er iets in de keuken klaar wordt gemaakt, lijkt het soms wel of er een bom is ontploft. Vaak proberen ze dit wel allemaal op te ruimen, maar er blijven toch regelmatig wat restjes staan die eigenlijk ook opgeruimd moeten worden. Soms kan ik zelfs onze eettafel niet meer terug vinden, omdat deze lijkt veranderd te zijn in een bibliotheek. Overal zie ik schoolboeken, alleen deze staan niet zoals in een bibliotheek in de kast. Nee, deze liggen verspreid over onze eettafel. Regelmatig ben ik ook de  telefoonopladers kwijt of zijn deze net in gebruik als ik ook mijn mobiele telefoon moet gaan opladen. Ach, al deze dingen zullen voor jullie ook heel herkenbaar zijn. 

Maar wat ik toch wel het meest lastige vind is de manier waarop ze soms tegen je praten of het niet met je eens zijn. Dat gaat af en toe met veel geweld (zo noem ik maar even hun boze manier van praten).  Daar heb ik als gevoelig persoon soms best last van. Zeker als ik zo’n week met veel geweld achter de rug heb, dan ben ik erg moe en kost dit mij veel energie. Dat we dan ook nog last hebben van onze hormonen zal zeker niet mee helpen!

Ik merk dat ik nu ook echt op zoek ben naar wat past nu bij mijn leven dat ik dit me minder ga aantrekken? Ik heb me al een beetje aangeleerd om op zulke momenten maar tot 10 te gaan tellen, proberen het niet te persoonlijk op te vatten, me niet afgewezen te voelen en zeker niet een discussie aan te gaan. Want een discussie aangaan heeft op dat moment helemaal geen zin. Vaak kun je geen goed gesprek aangaan. Soms probeer ik te zeggen wat ik opmerk of zie, zoals bijvoorbeeld: “Ik zie dat je boos bent!” En probeer op een ander moment een gesprek aan te gaan. Maar dat is niet altijd eenvoudig.  Iemand vertelde me laatst dat ze dat ook herkende en als het haar toch overkwam dat het haar te veel raakte, ze dan merkte dat ze haar “harnas” nog niet aanhad.  Ik vond dat zo mooi gezegd en ik begreep helemaal wat ze bedoelde En ben dit ook gaan toepassen, als één van mijn dochters met te veel geweld tegen me gaat praten, denk ik bij mezelf ik moet snel dat “harnas” aantrekken! Ik moet zeggen dat dit soms echt helpt. Maar natuurlijk kun je niet op deze manier alle conflicten uit de weg gaan, soms zijn ze ook echt nodig! Maar leuk is het natuurlijk niet. 

 

Het lijkt nu net of het vreselijk is om pubers in huis te hebben, maar dat is echt niet zo. Er zijn ook hele leuke en gezellige momenten in huis. Met mijn dochters heb ik nu ook hele andere gesprekken dan vroeger, je praat nu veel meer op een volwassen manier tegen elkaar.  De gesprekken kunnen overal over gaan. Over school, over hun vrienden en/of vriendinnen, hun sport, hobby’s, shoppen, vakanties. Maar ook over problemen die ze op dat moment ondervinden of over de keuzes die ze moeten maken en dan vinden ze het toch fijn als jij een luisterend oor kan bieden of jouw advies te horen. Alhoewel ze tegenwoordig ook niet altijd zitten te wachten op jouw advies of mening, maar als het om toch hele belangrijke dingen gaat, vinden ze het toch fijn om jouw mening te horen. Wat ik ook nu heel erg leuk vind aan puberdochters is dat je nu ook hele leuke dingen samen met elkaar kunt doen, samen sporten, in de stad koffie drinken of lunchen, shoppen, naar de film gaan, musea bezoeken, creatief bezig zijn, de hond uitlaten, samen dagjes weg, steden bezoeken……. Je merkt dat je bij veel dingen op hetzelfde niveau zit, je deelt dezelfde interesses, waardoor je ook leuke gesprekken krijgt.

Om beter te kunnen begrijpen waarom ik in bepaalde fases toch meer conflicten met mijn meiden heb dan anders, ben ik er toch meer over gaan lezen. Want de sfeer in huis wordt er niet altijd beter op als er continu conflicten zijn.  Wat ik toch ook wel een beetje weet, is dat kinderen tijdens hun puberteit aan het leren zijn wie ze zelf zijn, op zoek gaan naar hun eigen identiteit en hierdoor ook meer hun eigen mening krijgen, hun eigen keuzes willen maken, dingen op hun manier willen doen en proberen vaker hun eigen standpunt duidelijk te maken, vooral als ze het niet eens zijn met ons als ouder. Maar blijkbaar vinden ze het ook weer moeilijk om hun emoties te beheersen, vandaar dat ze vooral tijdens een ruzie niet altijd erg aardig overkomen. Hun hersenen en hun lichaam ontwikkelen zich zo snel.  Ook mijn dochters gaan door deze fase. Want zo zie ik het maar een beetje, het is een fase. Want wat moet het voor hun ook soms niet erg ingewikkeld en emotioneel zijn die puberteit. Al die hormonen waar ze dan ook nog eens last van hebben! Dat is natuurlijk ook niet leuk! 

We moeten weer een soort balans gaan vinden hoe we nu met elkaar om moeten gaan, nu ze langzaam volwassen aan het worden zijn. De verhoudingen zijn aan het veranderen, toen ze nog een kind waren, had ik het op een bepaalde manier toch voor het zeggen en luisterden ze ook beter naar mij. Maar nu beginnen ze zichzelf te leren kennen.  Ze hebben net zoals ik regelmatig ruimte nodig om even iets voor zichzelf te doen of zichzelf te ontwikkelen. Deze ruimte hebben ze nodig om zich te ontwikkelen en te kunnen groeien naar hun volwassenheid. En de één heeft meer ruimte nodig dan de anderen.  Mijn ene dochter heeft meer behoefte om mijn mening te horen en mijn andere dochter lijkt alles zelf uit te willen zoeken. Als ik nu weleens bots met mijn dochter(s), probeer ik er aan te denken dat zij dat doen omdat ze misschien meer ruimte willen hebben om hun eigen keuze te maken of dingen te doen op hun manier of last van stemmingswisselingen hebben. Ik moet ze steeds meer gaan vertrouwen en ze steeds meer gaan loslaten, hoe moeilijk dit soms ook is!   Mijn dochters zijn allebei op hun eigen manier zoekende naar hun eigen ik…. 

Ook merk ik dat ze steeds meer privacy willen hebben. Hun kamer is echt hun domein. Hier kunnen ze laten zien wie ze zijn!! Ze willen hun eigen kamer helemaal zelf inrichten en opruimen wanneer zij willen 🙂 Alhoewel ik als moeder het toch niet altijd kan laten om toch te gaan opruimen. Op hun kamer kunnen ze naar hun favoriete muziek luisteren en zich ontspannen. 

Hun vrienden en vriendinnen zijn ook steeds belangrijker, ze begrijpen elkaar omdat ze door dezelfde fase gaan en kunnen ze meer zichzelf zijn. Ze gaan bij hun vrienden en vriendinnen ook meer op zoek naar hun eigen identiteit. Bij wie wil ik horen! Dat zie ik ook bij mijn dochters, vaak zien ze er een beetje hetzelfde uit, maar proberen toch ook hun eigen stijl te creëren. Maar ze hebben vaak wel dezelfde interesses. Ook merk ik dat ze meer aan hun vrienden en vriendinnen vertellen dan dat ze aan mij vertellen. Tja ook in dit geval  moet ik ze meer loslaten. Wat natuurlijk niet altijd makkelijk is voor een nogal nieuwsgierige en controlerende persoon als ik.  En als  ze momenten hebben dat ze weinig vertellen, moet ik ook accepteren dat er niet altijd iets vervelends aan de hand is. Ik hoop gewoon dat als er echt iets is, dat ze dan wel bij mij komen.

Helaas weet ik ook uit eigen ervaring dat je je ook niet schuldig moet voelen als er wel wat mis is en je dit niet hebt kunnen voorkomen door er voor tijdig over te praten. Gelukkig  heb ik wel vertrouwd op mijn moeder intuïtie en heb hierdoor toch net op tijd aan de bel kunnen trekken. Omdat ik toch mijn eigen dochter goed genoeg kende dat er wel iets mis was. Ik probeer niet te lang stil te staan wat ik gemist heb dat het zover is gekomen of wat ik had kunnen doen om dit te voorkomen. Nee, ik ben nu meer bezig met hoe ik haar er weer boven op kan helpen en haar alle steun geef die ze nodig heeft..  

In ieder geval begrijp ik nu mijn eigen ouders veel beter, de zorgen die ze maakten en de grenzen die ze stelden, toen ik in de puberteit zat. Maar ook mij een beetje probeerde te beschermen dat ik niet het verkeerde pad op ging.  Want ondanks dat het goed is dat mijn meiden hun eigen grenzen leren kennen, hun eigen fouten moeten maken, is het toch ook belangrijk dat ze toch wat handvatten en grenzen van mij en mijn man aangereikt krijgen. Hoe mooi is het dat wij als ouders hun hierin kunnen begeleiden naar hun volwassenheid.. Niemand heeft ons geleerd hoe wij onze kinderen moeten opvoeden tijdens de puberteit, ook ik leer nu elke dag iets bij, net zoals mijn dochters!! 

Misschien herken je wel dingen in mijn verhaal als je pubers hebt of vind je het soms ook lastig om met ze te communiceren? Denk er dan ook maar aan dat dit ook in veel gevallen een fase is, maar dat dit vaak ook weer voorbij gaat..

Groetjes, Elles X

PS Ik vind het erg leuk om reacties te krijgen, mocht je willen reageren op dit bericht, ga dan naar “meest recente berichten” op mijn web blog en klik op het bericht waar je op wilt reageren, hieronder kun je dan een reactie kwijt!

 

 

 

Een nieuw begin….

Pleegouders

Ik was bijna 3 jaar toen mijn pleegouders mij liefdevol opnamen in hun gezin. (Ik heb mijn “pleegouders” altijd gezien als mijn echte ouders dus vanaf nu zal ik ze ook gewoon mijn “ouders’ noemen.) Gelukkig was ik er toen nog niet van bewust dat ik al zoveel mee had gemaakt. Pas later in mijn leven werd ik geconfronteerd met mijn verleden. Als klein meisje wist ik natuurlijk wel dat ons gezin anders was. Mijn ouders en mijn broer waren blank en ik was gekleurd. Lijk ook totaal niet op mijn ouders, terwijl mijn broer natuurlijk wel qua uiterlijk zowel op mijn vader als mijn moeder lijkt. Toen mijn broer op 6-jarige leeftijd hoorde dat hij een zusje zou krijgen die een wat donkere huidskleur had en bij een andere papa en mama was geboren. Maakte hij een tekening van het nieuwe gezin waar hij, papa, mama en zichzelf had getekend en een heel donker poppetje en dat poppetje was ik! Zo mooi dat kinderen vaak dingen letterlijk opvatten. 

Omdat mijn ouders lang hadden moeten wachten voordat mijn broer geboren werd, was het in die tijd niet verantwoordelijk dat mijn moeder nog een keer zwanger zou raken. Maar omdat mijn ouders nog zo’n grote kinderwens hadden, besloten ze om een kind te gaan adopteren. Helaas waren mijn ouders op een bepaalde leeftijd gekomen, dat ze te oud waren om een baby te adopteren.  Inmiddels hadden ze wel te horen gekregen dat er in een Nederlands kindertehuis een meisje van bijna 3 jaar zat die zo’n behoefte had aan lieve ouders.  En dat meisje was ik natuurlijk!!  

Mijn toekomstige ouders waren erg nieuwsgierig naar mij geworden en wilde graag  kennis met mij maken. Ze mochten mij, tijdens hun bezoek aan het kindertehuis, meenemen voor een wandeling in de buurt. Mijn broer was meteen trots op mij en zoals een grote broer kan zijn, pakte hij mijn hand. Daar was ik niet van gediend en gaf hem meteen een klap op zijn hand. Die arme broer van mij, hij bedoelde het zo goed, maar ja, doordat ik zoveel had meegemaakt had ik moeite met andere kinderen en wilde mijn moeder, die mijn andere hand vast hield, niet delen met anderen.  Na de wandeling brachten ze me weer terug naar het kindertehuis. Voordat ze mij mee naar huis konden nemen, moesten er nog wat administratieve handelingen plaats vinden en mochten ze mij  pas een week later meenemen. Op dat moment keken mijn ouders naar mij en stonden ze erop dat ik meteen met ze mee zou gaan. Ze konden mij na deze kennismaking niet achterlaten. Want leg maar aan een meisje van ruim 2 jaar uit, dat je nu zonder haar weggaat maar snel weer terugkomt om haar op te halen. Het kindertehuis stemde hiermee in en zo kwam ik weer terecht bij een nieuw gezin. 

Want hoe klein ik ook was en hoe onschuldig ik eruit zag met mijn grote bruine ogen!  Zo onschuldig was mijn leventje niet geweest.  Ik ben een premature baby. Veel te vroeg kwam ik op de wereld en heb een lange tijd in de couveuse gelegen. Ik ben nogal nieuwsgierig van aard, dus misschien was dit de reden wel. Ik wilde graag weten hoe de buitenwereld eruit zag..  Achteraf had ik dit misschien beter niet willen weten. Want toen mijn biologische moeder zwanger bleek te zijn, wilde mijn biologische vader niks met dit ongeboren kindje te maken hebben en heeft redelijk snel mijn biologische moeder verlaten. Helaas heeft mijn biologische moeder veel in haar jeugd meegemaakt, waardoor ze eigenlijk nooit goed voor mij heeft kunnen zorgen en zo haar eigen problemen had. Door een bepaalde situatie kwam ik na een aantal maanden terecht bij een gezin die voor een middag op mij ging passen. Zij hadden al meteen door dat er iets aan de hand met mij was, ik was ondervoed, huilde de hele tijd, had een ontwikkelingsachterstand (wat natuurlijk ook veel voorkomt bij prematuurtjes), maar had ook onverklaarbare blauwe plekken op mijn lijfje. Aan het einde van die middag zou mijn biologische moeder mij weer komen ophalen, maar ze is nooit gekomen. Wat heb ik toen toch ontzettend geboft dat dit gezin mij toen liefdevol heeft verzorgd en mij in hun gezin heeft opgevangen. Na een aantal maanden hoorde ik helemaal bij het gezin en was ik het zusje geworden van hun kinderen. Maar helaas was mijn situatie te complex om hier te kunnen blijven. En moest dit gezin mij afstaan aan het kindertehuis. Ze hebben toen met pijn in hun hart een meisje van bijna 2 moeten afstaan aan het kindertehuis.

 

Gek eigenlijk, vroeger dacht ik dat dit soort dingen alleen in het buitenland voorkwamen, maar dit heeft allemaal in Nederland plaats gevonden. Aangezien ik toen nogal klein was en ik bij verschillende mensen ben opgegroeid, weet ik niet hoe alles precies is gegaan, maar heb ik eigenlijk nooit de behoefte gehad om dit helemaal uit te gaan zoeken. Uiteindelijk ben ik goed terecht gekomen. Helaas heeft dit er niet voor kunnen zorgen dat ik in mijn volwassen leven geen last van mijn verleden heb gekregen en ben ik door een hele vervelende verwerkingsproces gegaan en heb ik er een angststoornis van over gehouden.  Tijdens mijn jeugd heb ik geen professionele hulp gehad, waardoor ik continu op zoek ben naar mijn identiteit. Maar het heeft me steeds meer doen beseffen, zeker nu ik ook zelf kinderen heb, hoe ontzettend moedig mijn ouders en het gezin, waar ik tijdelijk heb gewoond, zijn geweest om zo’n kwetsbaar meisje nog een fijne toekomst  te willen geven en met liefde hebben opgenomen in hun leven.  Ik had alleen mijn ouders zo gegund dat het hun gelukt was om mij te kunnen adopteren en ik ze mijn (adoptie)ouders kon noemen in plaats van pleegouders. Maar helaas heeft mijn biologische moeder nooit voor afstand getekend en heeft ze toch wat rechten gehouden.. 

Ik weet nog goed dat één van mijn dochters op de lagere school een verhaal heeft geschreven over adoptie. Waarbij ze ook een tekening had gemaakt van een treurig meisje die in haar kamer zit waar geeneens een bed in staat maar een matras op de grond lag en ze weinig spullen had en daarnaast had ze hetzelfde meisje lachend getekend in haar mooie nieuwe kamer bij haar nieuwe familie met een bed, een bureau en allemaal mooie spulletjes. En zo zie ik het vaak ook door de ogen van mijn dochter, ik ben zo blij en dankbaar dat ik ergens anders uiteindelijk ben opgegroeid en niet bij mijn biologische moeder, want ik moet er niet aan denken hoe mijn leven er dan uit had gezien!!  Natuurlijk heb ik hechtingsproblemen gehad en heb ik heel erg mijn best gedaan om alles zo goed mogelijk te doen en aan de verwachtingen van mijn ouders te voldoen. (Wat waarschijnlijk een groot aantal van jullie ook heeft gedaan). De enige angst wat ik meer heb gehad, is dat ik tot mijn 18e bang ben geweest dat als ik niet mijn best genoeg deed dat mijn ouders mij weer weg zouden doen. Want dit was al eerder gebeurd in mijn leven! 

Helaas leven mijn ouders niet meer en heb ik het gevoel dat ik ze niet genoeg heb kunnen bedanken. Maar dankzij social media heb ik sinds een aantal jaren wel weer contact met een paar gezinsleden van de familie waar ik ook tijdelijk heb gewoond als baby en dat doet me heel erg goed! 

Misschien is dit een ander bericht dan jullie van mij gewend zijn, maar ik wilde toch ook iets meer kwijt over mijn persoonlijke leven. Want ik merk nu ik bijna 50 word, ik meer terug kijk op mijn jeugd , wat dit mij heeft gebracht en wat het met mij heeft gedaan. Het heeft me in ieder geval gevormd tot de persoon die ik nu ben!!

Groetjes, Elles X